Fotografi u Galeriji B.O.K.
Fotografi u Galeriji B.O.K.
Fotografi Ana Mihalić, Jofa, Marko Miščević i Siniša Glogoški na svoje načine vizualiziraju intimnu priču Zapruđa. Svatko od njih je drukčije provodio vrijeme istražujući sredinu i u njoj nalazio momente koji su na poslijetku rezultirali jedinstvenim doživljajima kvarta.
Jofa je fotograf amater odrastao u Zapruđu, u jednom od prvih Jugomontovih stanova u kvartu. Svoj primarni interes u fotografiranju zasniva na ambijentima eksterijera i interijera, te opskurnim prostorima koji posredno svjedoče o životu njegovih sustanara i sugrađana. Koliko god tu može biti riječ o naoko beskarakternim i/ili autističnim motivima, na njegovim radovima oni gotovo uvijek zrače pozitivističkom aurom i odražavaju intimni karakter proizašao iz subjektivne vezanosti za svaki detalj portretiranog prostora.
''Zapruđe'' Marka Miščevića, konceptualni je rad sastavljen od segmenata fasada famoznih Jugomontovih Limenki.
Iako se doima kao fasada još jedne zapruđanske zgrade, rad je nastao kolažiranjem mondrijanskih raznobojnih geometriziranih ploha različitih susjednih zgrada. Kao mnoštvo u jedinstvu, kolaž replicira specifičan karakter kvarta slaveći jednostavnu funkcionalnost modela koji se multipliciranjem pretvara u savršenu cijelinu.
Osim toga Miščevićev rad svojevrsna je foto-tapeta na ''dnevnom boravku'' Zapruđanaca (Trgu Ivana Meštrovića), koja pomnim pregledavanjem u multipliciranom uzorku prozora otkriva različitost intimnih priče stanara koji se skrivaju iza njih.
''Portreti'' Ane Mihalić uhvatili su dnevni ritam stanara Zapruđa, bilježeći trenutke njihove svakodnevene realnosti i bježeći od ustaljene glumljene prirodnosti umjetničkih portreta.
Vrijednost rada nije samo u portretistici, već i u pitoresknoj pozadini kvartovskih urbanih prostora koji se na fotografijama pretvaraju u pejzaže oplemenjujući formalno i sadržajno figure portretiranih. Koncept ovog rada zaokružen je njegovim oblikovanjem u horizontalni friz i postavljanjem duž zapruđanskog ''Centra''. Time se istovremeno nastoji citirati, parafrazirati i ironizirati funkcija i položaj antičkog friza u umjetnosti i društvu. Javna građevina u samom centru kvarta neće biti ''ukrašena'' idealnim portretima koji slave savršeno tijelo i pojedinca u službi kolektiva, već sasvim suprotno, realnom slikom običnog čovjeka različitog u svojoj intimnoj priči u odnosu s kvartom.
''Obscurna soba'' serija je fotografija Siniše Glogoškog koja homogenizira međusobno isprepletene živote pdcrtavajući vječno pitanje odnosa i identiteta, prividnih međusobnih razlika i realnih sličnosti. Odabirući princip camere obscure i primjenjujući ga na prostor cijele dnevne sobe zapruđanaca, Glogoški bilježi nadrealne prostore u kojima se prožimaju konkretni življeni interijeri, javni eksterijeri prirode i društvene okoline i portreti stanara. Djelujući kao neraskidiva spona između ova dva svijeta, stanari rafiniraju iskustveni svijet, projiciraju ga natrag u vantjelesni realm, zatim ga ponovno upijaju prožvakavajući ga i u nedogled vraćajući i povraćujući svoju realnost do kraja egzistencije. Soba u trenutku procesa bilježenja doživljava transformaciju, iz prostora funkcionalne moderne egzistencije, u prostor duboke introspekcije modela. Njihova tijela, u procesu fotografiranja dugom ekspozicijom, postaju puka izžmikana suha/kruta/masna tvar, nukleus njihovih unutarnjih karaktera o čije se ljušture materijalnog i fizičkog ,razlila aura njihovih iskustvenih i vanjskih senzacija.
